İvan Sergeyeviç Turgenyev… Ünlü Rus edebiyatçısı.
Şair, yazar, oyun yazarı, çevirmen. 1818’de doğdu, 1883’te 65 yaşındayken öldü.
Çoğumuz O’nu Babalar ve Oğullar romanıyla tanısak da, pek çok edebiyatçı en önemli eserinin kısa bir öykü olan sağır ve dilsiz Garasim ile köpeğini anlattığı Mumu'yu gösterir.
Mumu, köpeğinin adıdır.
Bu kadar tanıtım yeter.
Turgenyev soğuk bir kış akşamında evine doğru giderken yolda bir dilenci yanına yaklaşır ve der ki:
“Bayım bozuk paranız varsa verebilir misiniz lütfen?”
Yazar ceplerini karıştırır ve hiç para bulamayınca dilenciye şunları söyler:
“Özür dilerim sevgili kardeşim maalesef bende sana verecek hiç para yok.”
Dilencinin gayet mutlu bir şekilde, “Hiç önemli değil efendim, siz bana zaten çok güzel bir şey verdiniz” sözleri üzerine Turgenyev çok şaşırır.
“Ne verdim ki?” deyince dilenci: “Az önce sevgili kardeşim dediniz ya, inanın o kadar iyi geldi ki.”
İngilizlerin güzel bir sözü vardır, şöyle söylerler:
“Krala gösterilen kibarlık mecburiyetten, dilenciye gösterilen kibarlık ise hakiki nezakettendir.”
Saygı, dürüstlük, yalan söylememek, iftira atmamak nezaketin yan öğeleridir.
Bunlar sonradan edinilmez. Aileden başlar, ilk eğitimle yol alır.
Sonrasında rol yapsanız da sizi ele verir, farkında bile olmazsınız.
Bunlar yoksa siz ‘varoş’sunuzdur yani eğitimsiz, görgüsüz.
Ezcümle... Nezaket hırkası dolapta durmamalı, daima üzerimizde olmalı.